Dział Pedagogiki Teatru powstał w 2015 roku, obecnie pracuje w nim siedem kobiet:

Maria Babicka, Justyna Czarnota – Misztal (kierowniczka), Katarzyna Kotarska, Joanna Krukowska – Gulik, Katarzyna Piwońska, Justyna Sobczyk, Magdalena Szpak.

Co robimy?

:+ realizujemy ogólnopolskie programy:
Lato w teatrze oraz Konkurs im. Jana Dormana
:+ prowadzimy portal Teatroteka Szkolna
:+ współprowadzimy studia podyplomowe Pedagogika Teatru (z Instytutem Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego)
:+ organizujemy konferencje i warsztaty
:+ prowadzimy badania dotyczące edukacji teatralnej
:+ pracujemy nad jakością teatralnych działań edukacyjnych
:+ wspieramy nauczycieli, animatorów, edukatorów w ich rozwoju
:+ promujemy idee pedagogiki teatru

Więcej o działalności Działu Pedagogiki Teatru znajdziesz na stronie internetowej Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego. 

 

Definicja pedagogiki teatru opracowana przez nasz dział w 2019 roku:

PEDAGOGIKA TEATRU (niem. Theaterpädagogik) to niezależna dyscyplina łącząca teatr i pedagogikę. Powstałą w Niemczech na początku lat 70. XX wieku w odpowiedzi na tworzenie się nowego języka teatralnego. W Polsce działania z jej obszaru zaczęto wprowadzać na początku XXI wieku.

Szczególnie istotne w pedagogice teatru jest:

~Poszanowanie różnorodności poglądów i doświadczeń, tworzenie przestrzeni do spotkania odmiennych punktów widzenia, zapraszanie do twórczego dialogu między nimi (co wpisuje pedagogikę teatru w pole pedagogiki krytycznej);

~Korzystanie z estetyki współczesnego teatru;

~Uwzględnianie i równoważenie procesu twórczego z procesem grupowym.

Pedagogika teatru nie uczy metody, teorii i/lub praktyki dotyczącej samego teatru (dzieła scenicznego), ale korzysta z nich, aby rozwijać autorefleksję, komunikację oraz pogłębiać świadomość społeczną. W ten sposób wzmacnia kompetencje twórcze i odbiorcze, a równocześnie działa na rzecz rozwoju umiejętności intrapersonalnych i interpersonalnych. Najczęstszą formą pracy w pedagogice teatru jest warsztat pedagogiczno-teatralny, który wykorzystuje teatr do refleksji nad wybranymi zagadnieniami. Każdy uczestnik może wypowiedzieć się jako twórca (poprzez działanie kreacyjne) oraz jako widz (poprzez dzielenie się własnym odbiorem), a przyjęcie tych dwóch perspektyw i rozmowa są podstawą do rozwijania krytycznego myślenia o sobie, świecie i teatrze. Tę formę można stosować zarówno podczas jednorazowych spotkań (np. warsztat do spektaklu, lekcja), jak i długofalowych procesów w grupą (np. przygotowanie spektaklu, cykl warsztatów tematycznych).